seo.seosem.warszawa.pl

Niedawno brałem udział w ślubie moich przyjaciół.Jako niezbyt "wierzący" bardziej interesowała mnie cała otoczka, Ktoś przysnął, ktoś wpadł w ostatniej chwili, czy ministrant biegający ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.na swoich aparacikach.W pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się niepostrzeżenie po świątyni. To tu z zakamarka strzelił fotę.To wszedł się na górną nawę. To cicho w zakamarku podparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaintrygowało mnie jak on robi zdjęcia, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki mrygają, że aż jasno się robi przed oczami.Powiem jeszcze że w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś moment, młodzi przyjechali z miodowego, spotkaliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na początek poszły foty z miesiąca miodowego. Śliczne plenery i oni, zakochani.Następnie ślub i wesele - najpierw katorga przy tysiącach zdjęć z familijnychaparacików. Co drugie rozmyte, to ciemne że nic nie widać lub błysk z fleszaprzesłaniał całą fotkę. Na koniec pokazali śliczny skórzany klaser. Nie było w nim ogromu zdjęć, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą.historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Zaproszeni goście wyraźni i czytelni.Przeglądając ten klaser przypomniałem sobie dyskretnego fotografa,strzelającego foty z daleka, bez błysków i fleszy. Stwierdzam więc, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.